Otwórz oczy i spójrz na mnie.
Co widzisz?
Zagubioną w ciemności osobę, czy królową światła?
Czy jestem odkrytą kartą ?
Czy jestem dla Ciebie zagadką ?
Niby jesteśmy tacy sami, więc czym są dla mnie ciernie róży
Dlaczego wciąż musisz być najlepszy ?
Mowiłeś, że ciemność nas wchłania
Mówiłeś, że mrok nas spowalnia.
Dążyłeś do sztucznej perfekcji i wierzyłeś w cuda.
Kiedy mòwiłeś, że mi się uda, byłeś w błędzie.
Nadal jestem tą zagubioną i nieposkładaną częścią mnie.
I nie pamiętam słońca.
Nie pamiętam miłości i wiary.
Ale nadal ślepo wierzę, że uda mi się żyć na nowo, bez bólu i cierpienia.
*******************************
No więc jest prolog. Pisałam go na szybko i wyszło takie coś.
Jestem ciekawa, co tym razem wymysliłaś. Prolog bardzo mi się podoba, intryguje, zachęca do dalszego czytania, a tu bum ! Rozdziału nie ma, a ja chce rozdział Issie ! Kocham Roberta, Kristen też lubię, twoją twórczość kocham, a więc czekam na rozdziały siostrzyczko. Dużooo weny i super pomysłów, choć tego drugiego nie muszę, bo zawsze je masz.
OdpowiedzUsuńBuziaki,
Selinka :*